Yazar: İdil Dündar

Haroldo Conti şöyle demişti: “Bir anlamı var mı bilmiyorum, ama kendime hep şöyle derim: İnsanların hikâyesini, bir yolun ortasında şarkı söylüyormuşsun gibi anlat, bütün imrenme duygusunu üzerinden at ve şarkı söyle, bütün kalbinle şarkı söyle; öyle ki, sonunda insanlar senin adını değil, o eski ve basit hikâyeyi hatırlasın.” Conti, ilk romanı Nehirde’yle bunu ziyadesiyle başarmıştır.

Devamını oku